Verhalen lezen

Angel

Hoi, ik ben Angel en ik ben in 1975 geboren. Mijn moeder heeft mij, nadat ik ben geboren, direct afgestaan. Zij kon niet zelf voor haar kinderen zorge...

Hoi, ik ben Angel en ik ben in 1975 geboren. Mijn moeder heeft mij, nadat ik ben geboren, direct afgestaan. Zij kon niet zelf voor haar kinderen zorgen. Verder heb ik nog twee halfbroers en een zus. Ook die zijn afgestaan door mijn moeder.

 

Na mijn geboorte heb ik in pleeggezinnen gewoond. In mijn laatste pleeggezin vond ik het het minst leuk. Daar heb ik ook het langst gewoond, namelijk van 1984 tot 1992. In 1992 verhuisde ik naar Lichtenvoorde. Daar heb ik een hele poos in woongroepen gewoond.

 

En nu woon ik al meer dan tien jaar op mezelf! Met een keer in de week een uurtje ambulante begeleiding. 

Twee kanten

Als geadopteerd kind ga je er niet zo gauw vanuit dat je door je biologische vader of moeder gezocht wordt. Als dit gebeurd staat je leven even op z'n...

Als geadopteerd kind ga je er niet zo gauw vanuit dat je door je biologische vader of moeder gezocht wordt. Als dit gebeurd staat je leven even op z'n kop.

 

Hoe dit proces verloopt en de impact die dat heeft, lees je weinig bij bijvoorbeeld Fiom. Ik kreeg via Fiom te horen dat m'n biologische moeder mij zocht. Dit terwijl ik met mijn adoptieouders niet door een deur kon. Ik had het idee dat als ik mijn "verwekkers" ooit zou tegenkomen, ik ze wel even zou vertellen dat het hun schuld was dat ik zo'n "rot"leven had.

 

Nu - 25 jaar en heel veel praten met de juiste mensen (en uiteindelijk ook mijn adoptieouders) later - blijkt het ook goed uit te kunnen pakken. Het is de kunst om te relativeren en te plaatsen. Dit kost veel tijd die je er in eerste instantie niet voor over hebt.

 

Adoptie is niet vanzelfsprekend en heeft een ingrijpende reden voor de biologische ouder(s). Dit besef is voor een adoptiekind niet zo logisch. Dat merkte ik bij de praatgroep van Fiom. Ik was de enige die gezocht werd. De anderen van de groep namen mij mijn twijfel zeer kwalijk.

 

Ik heb mijn biologische moeder en daarna mijn vader leren kennen. Met mijn bio-moeder heb ik nog steeds contact. Heel goed zelfs. Mijn bio-vader zie ik niet meer.

 

Wat ik wil vertellen is dat de situatie twee kanten op kan gaan. Positief dan wel negatief. Ook daarin kun je uiteindelijk een middenweg vinden. Ik ben niet de enige met een verhaal als dit, maar kan misschien anderen steunen of helpen om het een plaats te geven.

 

Bij het zoeken naar ouders kan ik niet helpen, maar over gezocht worden door de biologische ouder(s) kan ik mijn ervaringen delen. Zelfs in dit geval zijn er tweestrijdige gevoelens.

 

Als initiatief  zou ik het een goed idee vinden om ook deze kant van adoptie te vertellen. Omdat het gezocht worden toch anders is als het zelf opzoek gaan naar je biologische ouders. Als ik adoptie"kinderen" daarmee kan helpen, bij deze. 

 

Bij interresse kun je mailen naar: j.p.koster@quicknet.nl

 

Lieve papa en mama

Ik weet niet hoe ik moet omgaan met het gemis van mijn ouders. Ik heb zoveel liefde te geven. Ooit hoop ik dan ook het met jullie te kunnen delen. Ik ...

Ik weet niet hoe ik moet omgaan met het gemis van mijn ouders. Ik heb zoveel liefde te geven. Ooit hoop ik dan ook het met jullie te kunnen delen. Ik weet dat ik jullie ooit hier of in de hemel tegenkom. Ik wacht op de dag dat ik jullie ontmoeten mag. Ik heb nooit begrepen waarom ik ben afgestaan en stel mezelf regelmatig de vraag: heeft er tussen ons wel liefde bestaan?

 

Het missen van een moeder en een vader wordt mij soms teveel. We zijn aan elkaar verbonden geweest, maar hebben elkaar helaas nooit gevonden. Hoe je het ook went of keert, ik heb jullie nooit begeerd hoe graag ik dat eigenlijk ook wil. Ik voel me niet beschermd of geliefd. Hoe kun je kind, geboren uit liefde en zo onschuldig als een ongeschreven blad, verlaten en achter je laten? Ik voel mij hierover schuldig, ongewenst en niet geliefd. Was ik soms teveel?

 

Ik zou het willen uitschreeuwen van pijn. Maar niemand lijkt het te begrijpen, de voortdurende innerlijke strijd. De strijd die ik voer om mijn eigen identiteit. Ik dacht: hoe ver jullie ook zijn, het heeft met afstand niks te maken, hoogstens met tijd. Het gaat mij aan het hart en houdt hardnekkig stand. Dus hier sta ik dan met een uitgestoken hand. Tot nu toe leidt het mij naar het donker als ik mij laat leiden door mijn gevoel. Ooit hoop ik te kunnen delen met jullie hoe ik het voel.

 

Ik heb jullie lief met heel mijn hart, met alles wat ik heb en meer kan het niet zijn. Ik wilde dat jullie ervoor mij waren. Mama, ik dacht dat je er was, voor altijd wij samen. Maar helaas kon je dat nooit beamen. Als je er was bleek dat maar schijn te zijn. We doen wat we kunnen. Ik wacht op de dag dat wij elkaar ontmoeten. Tot die tijd troost ik mezelf met het feit dat het je spijt van deze moeilijke tijd.

 

Dankzij het lieve adoptie gezin waarin ik woon heb ik kennis gemaakt met liefde. Ik zie in hun het allermooiste mens, ik zie het met mijn eigen ogen. Ik ben aan hun hand meegenomen. Met de zegen van hoop ben ik hier gekomen. Als jullie niet hadden bestaan was ik nooit zover gekomen.

 


Liefs,
Rosa

Workshop: ongelofelijk waardevol!

De eerste drie maanden van mijn leven zijn een raadsel voor me, MAAR sinds een paar weken weet ik dat ik nog een half broertje en een half zusje in In...

De eerste drie maanden van mijn leven zijn een raadsel voor me, MAAR sinds een paar weken weet ik dat ik nog een half broertje en een half zusje in Indonesië heb en dat mijn biologische vader nog leeft. Mijn biologische moeder is overleden, maar ze heeft nu rust en het gaat goed met haar. Ik ben er nog steeds een beetje stil van..

 

En dit is slechts een klein deel van mijn prachtige ervaringen die ik onlangs mee mocht maken.Onverwachts kreeg ik de kans om mee te mogen doen met een workshop Familieopstellingen, waarbij ik zelf een thema in mocht brengen.

Tijdens de workshop krijg je op een bijzondere liefdevolle manier een dieper inzicht over je situatie en kun je een stap zetten in je persoonlijke ontwikkeling. Ik wil dit graag met jullie delen, omdat ik ervan overtuigd ben dat deze workshop iedereen verder kan helpen, zolang je oordeelvrij bent en je ervoor openstelt. Het is moeilijk uit te leggen en je zult het dan ook alleen begrijpen als je het zelf ERVAART en geloof me, dit gaat je echt verder helpen! Niets zweverigs, gewoon down to earth.

 

Mijn thema was de dynamiek en mijn plek binnen mijn gezin van herkomst, zowel van mijn biologisch- als adoptiegezin. Nooit eerder durfde ik onverwerkte emoties uit het verleden te voelen en heb ik altijd dankbaarheid en positiviteit de boventoon laten voelen. Achteraf was het puur angst voor de angst om pijn te voelen. Iets wat bij velen het geval is, denk ik.

Tijdens de workshop werd alles wat ik eigenlijk al diep van binnen wist bevestigd en heb ik mijn overleden vader eindelijk kunnen bedanken dat hij me een tweede kans op een leven heeft gegeven. Blijkbaar had ik de moed nodig om uit mijn comfortzone durven te stappen en hier oprecht afscheid van te kunnen nemen en dat heb ik gedaan. En het voelt onwijs GOED!

 

“Leef je leven!” En dat ben ik nu aan het DOEN, samen met de mensen die mij dierbaar zijn. Ik ervaar meer dan ooit wie de mensen zijn die mij echt verder willen helpen en deel uit willen maken van mijn leven en welke mensen niet (meer). Ook dat is goed, daar leer ik van. Ik weet dat ik er nog niet ben en natuurlijk zul je altijd blijven leren, maar in alles voel ik dat ik op het juiste pad zit en ik zal er alles aan doen om ook anderen te helpen.

Hierdoor is het idee ontstaan om een workshop te geven, speciaal voor volwassenen die geadopteerd zijn. Op deze manier hopen we meer mensen bewust te maken van het positieve effect van een opstelling. Zeker voor mensen die geadopteerd zijn en vaak met veel onbeantwoorde vragen zitten over hun achtergrond of het verleden achter zich willen laten, kan dit zeer waardevol zijn.

 

Voor meer informatie over de workshop verwijs ik je graag naar de site van Mirre Maan.

 

Ik kijk er naar uit om je te ontmoeten op zondag 25 november!

Sety

Verbazing

Door het jaar heen is er een aantal data die belangrijk voor me zijn, dat zijn vooral de feestdagen binnen de familie en vriendenkring van mijn gezin....
Door het jaar heen is er een aantal data die belangrijk voor me zijn, dat zijn vooral de feestdagen binnen de familie en vriendenkring van mijn gezin. Begin 2011 kwam daar tenminste één datum bij. Op die dag ontmoete ik voor het eerst de vrouw die mij op deze aarde heeft gezet. De vrouw die enige maanden voor mij mocht zorgen en daarna afscheid van mij moest nemen. Mijn echte moeder waar ik jaren lang in stilte over droomde. Wat er na die eerste ontmoeting gebeurde verbaast me eigenlijk nog steeds.

Een jaar daarvoor kreeg ik mijn adoptievonnis in bezit met daarin de voor- en achternaam van mijn moeder. Na veel googelen vond ik een adres in het midden van Nederland. En dan lijkt de verleiding groot om in de auto te stappen en er heen te rijden. Maar mij leek het toch verstandiger om daar hulp en begeleiding bij te zoeken. En zo kwam ik terecht bij de FIOM waar ik mijn moeder enige maanden later heb ontmoet.

Tijdens de maanden voor die speciale dag ging ik er vanuit dat een eenmalige ontmoeting met haar voldoende zou zijn. Maar dat liep toch echt heel anders. 3 weken na die eerste ontmoeting bezoek ik haar thuis. Dat is de start van intensief en intens contact bij haar of bij mij. In het begin drukken de vreugde van onze ontmoetingen en de triestheid van de situatie zwaar op me. Blijdschap en verdriet wisselen elkaar af en komen samen met allerlei gevoelens richting mijn moeder. Bijzonder om dat mee te maken, lastig om mee om te gaan. Maar de aantrekkingskracht van mijn moeder blijkt groot.

Ik had het er moeilijk mee als een van ons na een ontmoeting weer naar huis ging. Afscheid nemen deed heel veel pijn. Maar de vreugde van onze ontmoetingen compenseerde dat meer dan voldoende. En dus bleef ik uitkijken naar die volgende afspraak. Maar ook naar mijn verjaardag waar mijn moeder dan voor het eerst bij was en kennis maakte met onze vrienden en de familie van mijn vrouw. Een wandeling in een park of lunchen op een terras, stuk voor stuk bijzondere momenten in dat eerste jaar na onze ontmoeting. Om dat jaar te vieren zijn we samen met haar man en mijn gezin gaan eten in een bistro.

Gedurende dat eerste jaar zakte het intense van onze ontmoetingen wat weg. Over bleef de blijdschap, geluk en warmte van ons samenzijn. Ik voel me heel erg op mijn gemak bij mijn ma, het voelt heel vertrouwd om bij haar te zijn. En het intense gevoel maakte plaats voor houden van. Dat ik onvoorwaardelijk ben gaan houden van en me verbonden voel met mijn moeder, die ik na meer dan 46 jaar voor het eerst heb ontmoet, dat is wat me nog het meest verbaasd.

Ma ik hou van je,
Je zoon Erik

Begrip

Ik was 5 jaar toen ik geadopteerd werd door mijn Nederlandse ouders. Ik werd hier goed opgevangen door mijn broer en zusje (beiden geadopteerd uit een...

Ik was 5 jaar toen ik geadopteerd werd door mijn Nederlandse ouders. Ik werd hier goed opgevangen door mijn broer en zusje (beiden geadopteerd uit een andere Koreaanse familie).

Over het algemeen heb ik geen problemen ondervonden met betrekking tot het feit dat ik geadopteerd ben. Af en toe wat dingen in de pubertijd, maar ja dat heeft iedereen wel. Mijn ouders hebben ons altijd gesteund in alles wat we deden. We moesten wel leren door vallen en op te staan. Dat was de beste manier om dingen te leren, volgens mijn vader. En daarin heeft hij gelijk gehad.

Mijn broer en ik hebben veel kattenkwaad uitgehaald, maar wel binnen de perken. Later toen we het huis uit waren hebben we regelmatig onder het genot van een drankje gepraat over het verleden. Over de dingen die wij stiekem deden. En dan krijg je te horen dat je ouders het natuurlijk door hadden en toch ons onze gang lieten gaan.

Dat zijn mijn ouders. Vol begrip en ze zijn ook jong geweest. Oh, wat waren wij trots op onze dingetjes die we 'stiekem' deden.

Ik heb zelf (nog) niet de behoefte gehad om mijn biologische ouders op te zoeken. Jongens hebben daar over het algemeen minder behoefte aan, denk ik. Maar als ik het zou willen, heb ik alle gegevens over mijn ouders bij de hand.

Ik wil hierbij mijn ouders bedanken voor hun liefde en geduld. Pap, mam.... hartstikke bedankt voor de vrije opvoeding die we hebben gehad. Ok, ook wanneer we straf hadden verdiend.

Ik hou van jullie.

Lee


 

Adoptie als rode draad

Het afgestaan zijn en daarmee ook mijn adoptie loopt als een rode draad in en door mijn leven. Ik was pas twee dagen oud toen mijn Zuid-Koreaanse moed...

Het afgestaan zijn en daarmee ook mijn adoptie loopt als een rode draad in en door mijn leven. Ik was pas twee dagen oud toen mijn Zuid-Koreaanse moeder me achterliet bij een kindertehuis en onomkeerbaar voor me werd bepaald dat ik elders zou moeten opgroeien zonder mijn eigen geboortefamilie.

In het kleine dorpje waar ik terechtkwam, vielen mijn broer (ook geadopteerd vanuit Zuid-Korea, maar verder niet verwant aan mij) en ik op door ons Aziatische uiterlijk, maar konden we niet rekenen op enige troost van onze adoptieouders. Ondanks dat ze waarschijnlijk wel vanuit een zekere liefde voor ons hebben gekozen, heeft het tussen ons als gezin niet gewerkt. Met elkaar waren ze al niet gelukkig en wij waren minder maakbaar dan gehoopt, waardoor we niet hebben kunnen voldoen aan hun verwachtingen.

In mijn puberteit kreeg ik behoorlijk last van het “anders” zijn én van het feit geen “goed voorbeeld” te hebben naar wie ik me had kunnen vormen. Want op wie leek ik, waar kwam ik vandaan en wie was ik? Het was heel verwarrend en eenzaam hier nergens mee terecht te kunnen. Het ging tussen mijn adoptie-ouders en mij almaar slechter, waardoor ik op mijn 18e het huis uit ben gegaan. Ik ben degenen die me tijdelijk een thuis gaven heel dankbaar, want toen kon ik pas écht beginnen met het positief opbouwen van mijn leven. In de loop der tijd vond ik een leuke man, vrienden en een baan. Vaag voelde ik wel een vrees om me te binden, maar wilde ik er toch helemaal voor gaan. Ondanks de angst om te worden afgewezen of in de steek te worden gelaten als ze me werkelijk zouden leren kennen en erachter zouden komen dat ik maar een rol speelde, omdat ik niet werkelijk wist wie ik was doordat ik mijn achtergrond niet kende. Maar ik was gelukkig, alleen negeerde ik stelselmatig alles wat maar enigszins in de richting kwam van adoptie of (zoeken naar) biologische familie.

Dat is heel lang goed gegaan totdat ik zelf moeder werd van twee lieve dochters. Het werd in meerdere opzichten een keerpunt in mijn leven. Ik kon er niet langer meer omheen. Mijn moeder had (gedwongen?) afstand van me gedaan toen ik nog maar net was geboren! Hóe heeft ze dat kunnen doen, juist op het moment toen ik haar nog het hardst nodig had?! Gelukkig had ik het veel te druk met mijn gezin, zodat het volle besef hiervan mijn leven nog niet te veel overschaduwde. Maar toen mijn jongste dochter vijf werd kon ik, wat ik ook probeerde, het niet langer meer van me wegduwen. Ik wilde haar vinden om nu eindelijk voor eens en altijd met eigen ogen te kunnen zien door wie ik besta. Het zoeken zelf dacht ik wel af te kunnen met een briefje, maar door Fiom werd me aangeraden om toch maar eens langs te komen voor een gesprek. Het was het begin van een pijnlijk en soms moeizaam proces. Hoewel ik nu achteraf wel blij ben er doorheen te zijn gegaan, omdat ik me in zekere zin toch vollediger ben gaan voelen doordat ik dit deel van mijn leven meer heb kunnen erkennen als iets wat bij me hoort en ik (meer) in contact kwam met mijn eigen gevoelens. Want alle emoties over het afgestaan zijn en de niet zo geslaagde adoptie kwamen na wat verzet ongeremd naar boven stromen, waardoor mijn hele binnenste op z’n kop stond en ik soms het gevoel had er totaal door te worden overspoeld. Onzekerheid, angst, boosheid, verdriet, jaloezie, machteloosheid en wanhoop; ik heb het allemaal meer dan eens gevoeld. Het was echt een rouwproces om te accepteren dat die ontbrekende puzzelstukjes voor altijd zoek zijn geraakt en ik mijn moeder nooit zal kunnen ontmoeten (naast de pijn van mijn moeder om het verlies van mij wat ik me ook kon indenken).

Het voelt soms nog steeds als een groot verdriet dat wij elkaar levenslang moeten missen en ik me in die zin niet compleet voel. Dat ik haar niet kan zeggen dat ik haar dankbaar ben dat ze me op de wereld heeft gezet en ik gelukkig ben met het leven dat ze me indirect heeft gegeven. Door het onder ogen zien van deze pijn moest ik mezelf ook gaan afvragen waarom ik haar dan zo graag wilde terugvinden. Naast het genetische aspect (maar ik nu ook zichtbaar hoor bij mijn eigen gezin) was ik nog steeds op zoek naar ouderlijke erkenning en liefde, omdat ik dit naar mijn gevoel niet heb gekregen van mijn adoptieouders. Maar al heb ik haar niet gevonden, ik heb me innerlijk wel een deel van haar liefde kunnen toe-eigenen omdat ik zelf een eigen, maar wel zo realistisch mogelijke waarheid over hoe het zou kunnen zijn gegaan heb gecreëerd waarmee ik verder kan. Hierdoor wordt het verdriet iets gemakkelijker te hanteren, maar blijft het hoe dan ook een “bestaanswond” die soms nog steeds erg veel pijn kan doen.

Het afgestaan zijn is dus het “lot” van elke geadopteerde en ieder heeft daar zelf een manier voor te vinden hoe ermee om te gaan, waarbij sommigen hun eigen familie terugvinden en anderen niet. Ik ben niet meer boos dat het bij mij niet zo heeft mogen zijn. Het heeft geen enkele zin hier nog langer tegen te blijven vechten of nog steeds te willen zoeken. Op de een of andere manier geeft dat besef ook een soort van rust. Net zoals mijn adoptie anders (beter?) had kunnen uitpakken als ik andere adoptieouders had getroffen, maar ook dat een niet meer te veranderen feit is. Het is kennelijk de “prijs” die ik betaal voor mijn waardevolle leven nu. Maar ondanks dat ik dan niet weet hoe het voelt als je je eigen afkomst kent, ik heb gemerkt dat ik in staat ben (geweest) om mijn leven met succes een vorm te geven die me ook daadwerkelijk past. Door me niet langer af te vragen wie ik ben en waar ik vandaan kom, maar voor mezelf te bepalen wie ik dan zou willen zijn en daar naar te leven.

Door de omstandigheden kon mijn moeder niet zelf voor me zorgen en zag ze geen andere uitweg om me een kansrijkere toekomst te geven, waardoor ik hier “iemand” heb kunnen worden. Diep van binnen voel en weet ik dat ze van me heeft gehouden zoals alleen een moeder dit kan voelen voor haar kind. Omdat ze tijdens haar zwangerschap goed voor me heeft gezorgd (bij mijn geboorte was ik bijna vier kilo) en me een eigen naam heeft meegegeven. Hiermee heb ik haar toestemming en erkenning gekregen om te leven en daar iets moois van te maken. En weet ik dat ik net als ieder ander, wel of niet geadopteerd, zelf verantwoordelijk ben voor de invulling van dit leven en mijn eigen geluk, waarbij ik wel heel erg blij ben met wat er nu wél is in mijn leven.

Sonja Koster


 

Lieve mama

Denk je wel eens aan mij? Heb je van me gehouden en doe je dat nog steeds of ben je gewoon verder gegaan met je leven en mij vergeten (ik hoop dat dit...

Denk je wel eens aan mij? Heb je van me gehouden en doe je dat nog steeds of ben je gewoon verder gegaan met je leven en mij vergeten (ik hoop dat dit niet zo is!). Vraag je je wel eens af wat er is geworden van dat twee dagen oude baby’tje dat je, weliswaar goed verzorgd, hebt achtergelaten voor het weeshuis in de hoop op een goede toekomst? Nou die toekomst en kansen heb ik met beide handen aangegrepen en benut!

En deze toekomst heeft mij gevormd tot degene die ik nu ben. Daarbij ben je voortdurend in mijn gedachten geweest en op sommige momenten wat meer zoals rondom mijn geboortedag Ik hoop zó dat jij dan ook aan mij denkt, zodat we voor een kort moment, al is het dan in gedachten, weer met elkaar zijn verbonden.

Wat waren de redenen buiten je zelf waarom jij (misschien samen met papa) genoodzaakt was afstand van me te doen? Hoe heb je dit moeilijke besluit genomen, met je verstand of met je hart? In ieder geval heb je ervoor gekozen dat ik geboren mocht worden en daar ben ik je heel dankbaar voor! Ik weiger dan ook te geloven dat het je “eigen” besluit is geweest en weet dat je onvoorwaardelijk van me hebt gehouden en uiteindelijk puur vanuit moederliefde hebt gehandeld! Want hoe kun je anders je eigen kind weggeven, dat je negen maanden lang onder je hart hebt gedragen, gevoed en gekoesterd! Negen maanden lang waren we onlosmakelijk met elkaar verbonden en heb ik misschien gevoeld wat jij ook hebt gevoeld. Je moet mij zeker hebben gevoeld, want ik weet hoe het voelt als er nieuw leven in je groeit.

Ik mis je, eigenlijk al mijn hele leven lang. Jou, omdat je me zonder woorden zult begrijpen, omdat je mijn moeder bent en ik in je buik heb gezeten. Ik ben soms verdrietig dat het tussen ons na het doorknippen van de navelstreng ook echt ophield. Dat we geen gelegenheid hebben gehad om de ontelbare draadjes waarmee we tijdens de zwangerschap met elkaar waren verbonden niet hebben kunnen maken tot een stevig vervlochten streng.

Ik weet niet hoe jij eruit ziet. Jij weet niet hoe ik er nu uit zie. Hoe je kleindochters eruit zien. Je weet niet wat ik van mijn leven heb gemaakt, dat ik nu gelukkig ben met mijn leven hier en dat ik samen met mijn lieve man en dochters een gelukkig gezin vorm. Ik zou denk ik trouwens wel heel graag op je willen lijken (zowel fysiek als karakter) of op papa/oma/opa. Dat ik kan zeggen, ja dat is mijn familie en daar hoor ik bij. Het gevoel dat je eigenlijk niet kunt uitleggen, omdat het zoveel omvat dat woorden tekort schieten. Ik zie mezelf nu (deels) terug in mijn dochters. Het is dan pijnlijk om te beseffen dat jij ook ergens bent, maar dat ik niet weet waar dat is en we elkaar nooit hebben mogen leren kennen. Ik wil op zoek naar je en je vinden, want we zijn al ooit met elkaar verbonden geweest. We zouden alleen maar weer het draadje hoeven op te pakken dat jij hoop ik ook nog steeds in je hart hebt. Ik zou dolgraag willen weten wie je bent en willen horen hoe je leven is verlopen, hoe het nu met je is. Of je nu ook gelukkig bent. Of je mijn papa nog ziet, wat er destijds is gebeurd tussen jullie. Zoveel vragen wil ik je stellen, maar aan de andere kant ook eigenlijk helemaal niets, zou ik je alleen maar willen zien en voelen. Maar besef ik heel goed dat de achternaam die je hebt opgeschreven één van de meest voorkomende is in Zuid-Korea. Is dit wel mijn juiste achternaam, want dat maakt het zoeken niet gemakkelijker of wil je liever niet worden gevonden?

Maar lieve mama, ik verwijt je niets. Door jou en papa mag ik er zijn. Met heel mijn hart hoop ik dat we elkaar ooit zullen ontmoeten. Wanneer dit niet zo mocht zijn, dan ben je in ieder geval altijd in mijn gedachten!

Voor altijd je dochter,
Soo Ja Kim


ACTIVITEITEN